متن ترانه

منم یه زلزله‌ زدم، از این شهر چطوری نَرَم؟ همین قدر که موندمم سگ جون‌تر از سگم شهر یه‌بار می‌ریزه، من هرروز تنم، سرم لرزیده از خیره شدن با پوزخند سینم سوخت از دودِ لباتون درد دارم از فرهنگ روبه عقب از دورویی، دروغ و دوز کلک منم یه زلزله‌ زدم ولی هرروز خراب می‌شم از بیرون و از توو من خوب درکت می‌کنم چون هم‌دردتم خراب شه هرچی ساختی! چقد سخته نه؟ از آسمون و خدام گله کردی حتی از ستونی که ریخت کمک کم شهرا منم یه زلزله زدم اما نبود سقفی؛ نه اتاقِ خوابی؛ نه دیوارِ رنگی من توو آرزوی ساختنش هم موندم زیرِ پامو خالی کردین تا پایه کوبوندم من نه کمک خواستم نه کردم گله نه از خدا و نه حتی از زلزله بلای تورو جلوشو نمیشه گرفت بلای من طبیعی نیست تویی مشکلش کلی تووی فکر می‌رم پیش‌بینی‌ش کنم طوری مضحکه که همین الانو می‌بینم فکرای مریض، آلت به دستای شهر نرهای کثیف بجاشون زن‌های مَرد دنبالِ حشیش، دانشجو، شبای سخت پول جایِ عشقو گرفت؛ من چند کتابه درس درد داره درد حرم؛ از دو وَر فاسده حرف داره جامعه؛ میگه کی باید جا بده؟ فرهنگو تووی من؟ پیشرفت گرونه هرچیز هزینه داره ولی پیش لرزه شروعِ مرگ نیست