متن ترانه

بدهکارم به دنیای خودم طلبکارم از خدا حسابی صدا نداره چوب رفاقت ماهم میکنیم دوباره کاری بدهکارم به دنیای خودم طلبکارم از خدا حسابی صدا نداره چوب رفاقت ولی میکنیم دوباره کاری روزی که میرفتم از خونه تا همیشه یادم میگفتن نمیتونی نمیشه اونکه میخوای میگفتم تیر آخره تنهایی کشیدم زدم قدم تو پیاده رو های تاریک شهرم معرفت کشیدم تو سرنگ زدم تو رگ گفتم این تزریق اخره قولامو نذاشتم زیر پامن تلخیه کام رفیق تو  ریه هامن علنی شدم معتاد لحظه هایی که توش چنتا ادم باهم بی نقابن صدا خنده ها میکشه بالا واس کسی مهم نی چی بشه حالا الان که تو خودمم میبینم چه خبره تنهایی خیطه چه دادا بیکاری شروع پایان توعه چون وقت کافی داری بگا بری کمد لباسات کاناپه شده قرص و الکل و دودم افاقه نی هرچی میشه میگی حالا که شده این شعر تو شاعر بداهه ای یکم فک کن به کارای خودت یه چیزی رو دوش تو اضافه نی؟هااا؟ صدا بوق ها نور چراغا تهران تو دود اووو هدفونتو گوش چپ و راست بزار فرو بدهکارم به دنیای خودم طلبکارم از خدا حسابی صدا نداره چوب رفاقت ماهم میکنیم دوباره کاری بدهکارم به دنیای خودم طلبکارم از خدا حسابی صدا نداره چوب رفاقت ولی میکنیم دوباره کاری فهمیدم مسئولیتش با خودمه بگیرم کُلشو یا رها کنمش مثه یه شمشیر دو لبه یه لبش منم و یه لبش خودمه چروک غما همیشه رو رخمه همه چی دیگه رو مخمه فهمیدم میگان اتفاقا دو دفعه یه دفعه افتادن ،یه دفعه گفتنش خودمو میخورم و هضم نمیشه با قدمای طولانی تو شهر باید کم کنم هرطوری فاصله جایی که میخوام و جایی که توشم بدون رمق شاید جدولا بدونه فقط خستگی اونکه کشیده رو زانو خودشو چون نمیخواد بمونه عقب الان عادتشه ولی حالشو نمیخواست هرچی هست یادشو نمیخواست حتی بالشو نمیخواست کاش این حس پوچی کارشو نمیساخت میبره پناه به دود پناه به تلخی ،بلا به دور نگاه به گوشه اتاقه که یه سه پایس ،یه طنابه روش بدهکارم به دنیای خودم طلبکارم از خدا حسابی صدا نداره چوب رفاقت ماهم میکنیم دوباره کاری